1 september 2019, middernacht: de laatste dans

Ritmisch klappend zetten jonge theatermakers en dansers Senne en Marius het einde in van de eerste editie van KONVOOI. Daar, op het dak van Het Entrepot, waar hun voorstelling plaatsvindt, daalt de rust terug. In de kelders wordt voor een laatste keer gedanst tot vroeg in de ochtend. Aan de toog blikken we terug op de geboorte van een gloednieuw kunstenfestival.

En of het een feest was ...

Er werd een fictieve cruisehaven aangelegd, sport werd tot performatieve kunst verheven, schatten werden ontdekt langs de Brugse haven. Langs het water werd rust gevonden op een betonnen zitplaats. Een houten triomfboog werd het symbool voor een konvooi jong, artistiek geweld. We konden om en bij de 150 kunstenaars een plek geven. Om zich creatief te uiten. Om loodsen te vullen, naakt te raven en elkaars praktijk multidisciplinair te omhelzen. Het Entrepot werd een weekend lang - letterlijk - een creatieve vrijhaven. Dat smaakt naar meer. Met grote dank aan de 5 curatoren / kunstenaars / collectieven die de eerste editie van KONVOOI gevormd hebben: f.o.t.a., Kunstenfestival Plan B, studio mxmxm, Collectief Astrid en Kolijn Jagersma. 

November: Open call van Japan tot Brazilië

Eén ding stond vast: KONVOOI blijft een traject waarbij jonge kunstenaars het voor het zeggen hebben. Daarom lanceerden we in november 2019 een nieuwe open call.  We gingen op zoek naar 5 nieuwe curatoren of collectieven. De respons was gigantisch én mondiaal. In totaal ontvingen we 215 uitgewerkte voorstellen. Vanuit Japan, Brazilië, Zuid-Afrika en zelfs vanuit Nederland. De nood aan een plek, ondersteuning en een project waarbinnen jonge kunstenaars hun werk kunnen ontwikkelen is hoog. Wereldwijd. 

Valentijnsweekend: een nieuwe 'De Vijf'

215 voorstellen werden er uiteindelijk 5. 'De Vijf'. In het weekend van 14 februari leerden ze elkaar, Het Entrepot en het havengebied kennen. Hun opdracht: KONVOOI 2020 cureren. Daar krijgen ze carte blanche en een half jaar tijd voor.

KONVOOI is namelijk veel meer dan 3 dagen festival aan het eind van de zomer. Het traject dat De Vijf doorlopen is minstens zo belangrijk. Een groep jonge mensen die ideeën uitwisselen en een gezamenlijk project uitwerken. Een project waarbinnen hun eigen werk een prominente plaats krijgt en waarbij vijf verschillende netwerken worden verbonden tot een, artistiek festival. "KONVOOI is a mess, but a fun mess", werd opgemerkt door iemand. We wrijven ons alweer in de handen: editie 2020 wordt de max. 

Eind februari: Een artistiek pretpark

Een aantal meetings later wordt duidelijk waar we ons aan kunnen verwachten. Een pretpark van artistiek geweld, waarbij de verzuchtingen bij de beginnende en meer gevorderde kunstenaars van vandaag een zo goed mogelijke plek krijgen. Het correct vergoeden van je kunstenaars, de nood aan ontmoeting en kruisbestuiving tussen individuen en disciplines en het zoeken naar een andere manier van presentatie, weg van de white cube en het klassieke beeld van wat kunst is of zou moeten zijn.

KONVOOI 2020 zou – zonder veel te verklappen – een zeer interactief, fris en nieuw festival worden, waarbij alles en iedereen aan elkaar wordt verbonden en er met respect wordt omgegaan met de kunstenaar en zijn werk. Maar de middelen zijn niet bodemloos, de tijd is beperkt en er zijn praktische hindernissen die moeten genomen worden. 

De eerste en grootste: COVID-19. 

Het virus die ons in ons kot dreef. Weg van elkaar. 
Byebye multidisciplinaire omhelzing. 
Hallo Zoom-moeheid. 

Maart:  Lockdown

Het is niet evident een festival ineen te knutselen vanop afstand. Of om elkaar te leren kennen via een laptopcamera, laat staan om elkaar te inspireren. Het wordt huppelen achter de realiteit. “Wordt het allemaal duidelijk na de volgende crisisraad?” Nope.

Dan maar inzetten op digitale trends? Een publiekswerking bedenken die coronaproof is, met hoepeljurken van 1,5 meter diameter? Een systeem van spiegels om contact te leggen met andere bezoekers? En dansen in een vierkant van 3 op 3? Jakkes! 

De financiële en praktische realiteit is onverbiddelijk. Er moet herdacht, geschrapt en bijgestuurd worden. We lijken af te stevenen op een pretpark met een rollercoaster aan halve snelheid. 

Dat is niet wat Konvooi zou moeten zijn. En al zeker niet wat de vijf collectieven en hun werk verdienen. 

Mei: Konvooi 2020 is niet meer

Is dat jammer? Doodjammer. We hebben er zelfs een kleine traan voor moeten wegpinken. 
Maar het zij zo. Nu richten we onze pijlen voor 1000% op 2021. Het jaar waarin we opstaan, weer doorgaan en elkaar eens godverdomme goed kunnen omhelzen.

Tot op Konvooi 2021! En save the date!